บทที่ 103 เสียเปรียบแล้ว

เดิมทีเกาฮุยตั้งใจจะพานางไปกินข้าวที่เหลาสุราเล็กๆ สักแห่ง ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเดินตรงดิ่งเข้าไปในเหลาสุราที่ดีที่สุดของตัวอำเภอ แถมยังสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นบ้านตัวเอง

ภายในเหลาสุรามีแขกเหรื่อแน่นขนัด หลายคนล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตา ทั้งคหบดีผู้มั่งคั่งและบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง เกาฮุยถึงกับเหลือบไปเห็นอาจารย์ของสำนักศึกษาประจำอำเภอเข้า ความรู้สึกร้อนตัวทำให้เขาอยากจะเผ่นหนีไปจากที่นี่เสียเดี๋ยวนี้

แม้ผลการเรียนของเกาฮุยจะย่ำแย่และไม่เอาถ่าน ทว่าทั้งชีวิตสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คืออาจารย์ เห็นหน้าเมื่อไรเป็นต้องอยากหลบให้พ้น