บทที่ 123 คิดแล้วก็ลงมือทำทันที

จงกู่ยิ้มจนแก้มแทบปริ รีบซุกของใส่กระเป๋าเสื้อราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ตั้งใจจะเก็บไว้ให้พ่อ แม่ และท่านปู่ได้กิน

ครั้นผลักประตูเปิดออก ฝุ่นผงก็พวยพุ่งเข้าใส่หน้า

“แค่กๆ…” เจียงเหมียวใช้มือโบกพัดไปมา ก่อนจะเอื้อมไปปิดปากจงกู่แล้วบอกให้เขาออกไปยืนรอข้างนอก