บทที่ 127 รักษาขา

เดิมทีเจียงเชียนไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือเจ็บปวดอันใดนัก ทว่าพอถูกสายตาหลายคู่จับจ้องเช่นนี้ เขากลับรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอกที่ขา โดยเฉพาะตรงรอยหักเดิมที่เหมือนมีตัวอะไรกำลังไชชอนอยู่

โอวหยางเจินกวาดสายตามองรอบหนึ่ง สุดท้ายก็หยุดลงที่ลั่วถิงเย่แล้วเอ่ยว่า "เจ้าลงมือเถอะ"

เจียงเหมียวเหลือบมองลั่วถิงเย่ด้วยความกังวล ส่วนโอวหยางเจินก็คอยอธิบายเรื่องน้ำหนัก มุมองศา และแรงที่ต้องใช้แก่ลั่วถิงเย่ พลางเตือนให้เขาสงบจิตใจไว้ อย่าได้ตื่นเต้นตระหนก