บทที่ 166 หวาดกลัวเข้าแล้ว

เจียงเหมียวกุมมือลั่วถิงเย่ไว้แน่น เหงื่อกาฬผุดซึมจากฝ่ามือจนเปียกชื้นไปทั้งสองมือ สายตาของนางคอยเหลือบมองรอบทิศเป็นระยะ ทว่าก็รีบดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว ลมหายใจเริ่มผ่อนเบาลงตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจรู้ได้ ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนร่างของผู้ที่นอนทอดกายอยู่ในที่แห่งนี้

นายอำเภอหวังเอ่ยถามด้วยความหวังดี "แม่นางเจียงอยากออกไปก่อนหรือไม่ ใบหน้าของศพแหลกลาญยิ่งนัก ดูแล้วเกรงว่าจะเก็บไปฝันร้ายเอาตอนกลางคืน"

เจียงเหมียวกลืนน้ำลายลงคออย่างอกสั่นขวัญแขวน แทบจะตอบตกลงไปตามสัญชาตญาณ ทว่าพอมองย้อนกลับไปตามทางที่เดินเข้ามา… ช่างไกลเหลือเกิน! ซ้ำยังมีศพคลุมผ้าขาวอยู่อีกตั้งมากมาย เหตุใดอำเภออีตูถึงมีคนตายเยอะขนาดนี้ ดูท่านายอำเภอหวังคงมิได้ทุ่มเททำงานสักเท่าไรกระมัง!