บทที่ 183 ยอมรับความผิด

อาจารย์กู่หดตัวอยู่ข้างๆ "คงไม่หรอกมั้ง เขาอายุปูนนี้แล้ว จะไปทำอะไรได้อีก อย่างมากก็แค่ทำขนม"

พูดถึงตรงนี้ อาจารย์กู่ก็สะท้านไปทั้งตัว ตกใจจนแทบหยุดหายใจ "เขาคงไม่ได้คิดจะมาขโมยสูตรหรอกนะ?"

กู่เหนียงจื่อตบหน้าขาฉาดแล้วลุกขึ้นชี้หน้าด่าพ่นน้ำลายใส่เขา "แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า! อาจารย์ฮั่วเป็นช่างทำขนมรุ่นเก่า ไปทำที่อื่นอย่างน้อยก็ได้เดือนละแปดเก้าร้อยอีแปะ เหตุใดพอเถ้าแก่เนี้ยบอกว่าให้สี่ร้อยอีแปะ เขาถึงยอมตกลงเล่า"