บทที่ 217 ทำสัญญาล่วงหน้า

“ข้ามิได้จงใจสร้างความลำบากใจให้ท่านหรอกนะ แต่การค้ารองเท้าบูตนี้ ข้าทำสัญญาตกลงกับตระกูลกู้ไปนานแล้ว ข้ามีสิทธิ์เพียงขายปลีกหน้าร้านเอง ไม่เช่นนั้นก็ต้องขายส่งเป็นล็อตใหญ่ให้ตระกูลกู้เท่านั้น”

เจียงเหมียวแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “ตระกูลกู้เป็นคนเช่นไรท่านย่อมรู้ดี พวกเขายังเป็นผู้ดูแลโรงงานในหมู่บ้านของพวกเราอีกด้วย หากท่านมองเห็นลู่ทางของกิจการรองเท้าบูตนี้ คนตระกูลกู้ก็ย่อมเห็นตั้งนานแล้ว ยังจะต้องรอให้ท่านมาหาข้าอยู่อีกหรือ”

หลงจู๊หยางกำหมัดแน่น ในที่สุดเพลิงโทสะก็เริ่มมอดลง เหลือเพียงความรู้สึกอับจนหนทางและไร้เรี่ยวแรง คนตระกูลกู้ทำการค้าช่างไม่เหลือทางรอดให้ผู้อื่นเอาเสียเลย