บทที่ 223 ยังคงเป็นสูตรเดิม

"แค่กๆ…" หวังสิงไอโขลกเบาๆ ก่อนเอ่ยขึ้น "เดิมทีกู่อิ๋งกับพี่ใหญ่ของข้ามีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ขอรับ ทว่าเมื่อไม่นานนี้กู่อิ๋งกลับยืนกรานหัวชนฝาว่าจะถอนหมั้นให้ได้ ถึงขั้นจะเป็นจะตาย ทางบ้านข้าจนปัญญาจึงจำต้องยินยอม"

น้ำเสียงนั้นเจือความระทมทุกข์ ดูราวกับตนเป็นฝ่ายถูกรังแกอย่างยิ่ง

ยามนั้นเอง เจียงเชียนสังเกตเห็นแววตาของหวังสิงที่ล่อกแล่กไม่นิ่ง จึงตบไม้ปราบมารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "ยังคิดจะโป้ปดต่อหน้าข้าอีกรึ เด็กๆ ลากตัวมันออกไปโบยก่อนห้าไม้!"