บทที่ 319 อยากคุกเข่าก็คุกเข่าไปเถอะ

“เจ้าต้องออกนอกวังอยู่บ่อยๆ แม้องครักษ์ต้องห้ามจะเก่งกาจพอตัวแล้ว แต่ศาสตร์แต่ละด้านย่อมมีความชำนาญเฉพาะทาง เรื่องรับมือกับการลอบโจมตีเช่นนี้ คนที่ผ่านการฝึกฝนพิเศษย่อมเหมาะสมกว่าองครักษ์ต้องห้าม”

“ก็ไม่เห็นต้องใช้ค่ายทหารประจิมเป็นลานฝึกหน่วยรบพิเศษเลยนี่เพคะ อีกอย่างเรื่องพรรค์นี้ควรให้กรมตรวจการเป็นคนทำไม่ใช่หรือ!”

ลั่วถิงเย่เอนศีรษะหนุนตักนาง “เจิ้นเองก็กำลังลังเลอยู่ กรมตรวจการสะดุดตาเกินไป หากมอบผลประโยชน์ทุกอย่างให้กรมตรวจการหมด เจิ้นเกรงว่าในอนาคตลูกของเราจะควบคุมราชสำนักไม่อยู่”