บทที่ 142 อุบัติเหตุที่สระบัว

และแล้วภายใต้การนำของเผิงเผิงและนาน่า หยานอี้ก็ถูกพามาถึงริมสระบัวแห่งหนึ่ง

น้ำตรงนี้ไม่ค่อยลึกเท่าไร ประกอบกับเป็นฤดูหนาว ดอกบัวจึงโรยราไปหมดแล้ว แม้แต่ฝักบัวก็แห้งเหี่ยว เมื่อเทียบกับสายน้ำใสและทิวเขาเขียวขจีโดยรอบ ที่นี่จึงดูค่อนข้างเวิ้งว้างรกร้าง ทว่านั่นก็ไม่ได้บั่นทอนความสนใจในการขุดรากบัวของหยานอี้ลงเลยสักนิด

ด้วยความที่ทั้งสองชาติต่างใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่มาตลอด หยานอี้จึงไม่เคยทำงานไร่นาด้วยตัวเองมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงงานที่ต้องใช้แรงกายหนักๆ อย่างการขุดรากบัว ซึ่งแม้แต่ชาวบ้านแท้ๆ ในท้องถิ่นก็ใช่ว่าจะเคยทำกันทุกคน