บทที่ 148 พบเซี่ยเมิ่งอีกครั้ง

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน หยานอี้กับเผิงเผิงมุ่งหน้าไปยังบ้านของนายพรานเฒ่าประจำหมู่บ้าน

นายพรานสูงวัยผู้นี้ แม้อายุอานามจะล่วงเลยหกสิบไปแล้ว แต่ร่างกายกลับยังแข็งแรงกระฉับกระเฉง ตอนที่หยานอี้กับเผิงเผิงไปถึงบ้าน ชายชรากำลังเงื้อขวานเล่มใหญ่ผ่าฟืนอยู่อย่างขะมักเขม้น

ข้างกายเขายังมีหมาป่าที่เลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง รูปร่างกำยำล่ำสัน ขนเรียบเนียนเป็นมันขลับ มองปราดเดียวก็รู้ว่าโตมาด้วยการกินเนื้อดิบ ไม่ใช่ตัวที่จะเคี้ยวง่ายๆ แน่นอน