บทที่ 153 หุบเขาหิ่งห้อย

"ฉันว่าพวกนายแต่ละคนชักจะใจใหญ่เกินไปแล้วมั้ง เจอหมาป่าแท้ๆ ยังจะตื่นเต้นอะไรกันขนาดนี้ ฉันน่ะแทบจะหัวใจวายตายอยู่แล้วนะรู้ไหม"

ตอนนั้นเอง เซี่ยเมิ่งที่เดินตามหลังทั้งสองคนมาตลอดก็โพล่งขึ้นมา สีหน้าของเธอยังคงตื่นตระหนกไม่หาย

เธอไม่เหมือนผู้ชายสองคนนี้ เซี่ยเมิ่งเป็นผู้หญิง ถึงตอนท้ายจะซาบซึ้งกับความรักผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างแม่ลูกหมาป่าคู่นั้นมากแค่ไหน แต่ขึ้นชื่อว่าเจอหมาป่าในป่าแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนก็ต้องกลัวทั้งนั้น แค่นึกย้อนไปถึงภาพเลือดสาดกระจายแบบนั้น เธอก็ยังรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่ดี