บทที่ 162 เริ่มการบรรยาย

วันรุ่งขึ้น หยานอี้ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงตรงตามเวลา

ทว่าครั้งนี้หยานอี้กลับพรางตัวเต็มยศ ปิดหน้าปิดตามิดชิด ไม่กล้าปล่อยให้ใครจำตัวเองได้แม้แต่น้อย

คราวนี้เรื่องราวเกี่ยวกับศาสตร์แห่งความสำเร็จของหยานอี้แพร่กระจายไปตามสื่อและหน้าหนังสือพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง เรียกได้ว่าสุ่มดึงคนมาไม่กี่คนก็จำหน้าเขาได้แล้ว เผลอๆ อาจจะโดนฝูงชนล้อมกรอบเอาได้ ภาพเหตุการณ์แบบนั้น แค่คิดหยานอี้ยังไม่กล้าคิดเลย