บทที่ 301 หลานบุญธรรม

ปู่หลงยืนพึมพำอยู่หน้าป้ายหลุมศพแบบนั้นอยู่เป็นสิบกว่านาที

นานเข้าปู่หลงก็เริ่มอ่อนล้า แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ ค้อมลงเล็กน้อย

"เสี่ยวอี้ มานี่สิ มาจุดธูปให้ย่าเสี่ยวหม่านของแกหน่อย ย่าเสี่ยวหม่านไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน หลายปีมานี้คนที่มาเยี่ยมเธอก็มีแค่ฉันคนเดียว วันหน้าถ้าฉันไม่อยู่แล้ว ก็รบกวนแกช่วยฝังฉันไว้ข้างๆ เธอ มีเวลาก็แวะมาดูพวกเราบ้าง แต่ถ้าแกยุ่งก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"