บทที่ 304 ลูกเล่นแพรวพราวของเหอชิง

"จะลนลานทำไมวะ ฉันก็เบาเสียงลงแล้วนี่ไง คอยดูเถอะ เดี๋ยวเจอลีลาฉันหน่อยเป็นไง"

ทว่าต่อคำเตือนของหยานอี้ เหอชิงกลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด เขายังคงพูดด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจสุดขีด

แต่พออีกฝ่ายเดินใกล้เข้ามาทีละก้าว เหอชิงก็รีบดึงสายตากลับมาทันควัน จากนั้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ มือข้างหนึ่งยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา นั่งหลังตรงแหน็วพลางแกว่งไวน์ในแก้วไปมาอย่างมีมาด