บทที่ 311 ชีวิตที่มัวเมาในแสงสี

“ไอ้พวกตาต่ำดูคนไม่เป็น! นำทางไปซะ คราวหน้าถ้าให้ฉันเห็นแกทำตัวแบบนี้อีกล่ะก็ ระวังจะไม่มีที่ยืนในเมืองหลวง!”

แม้ท่าทีของพนักงานต้อนรับคนนี้จะน่ารำคาญใจอยู่บ้าง แต่เหอชิงก็ไม่ได้คิดจะถือสาหาความให้ถึงที่สุด เขาเพียงโบกมือไล่ให้อีกฝ่ายเดินนำทางไป

“คุณชายเหอนี่ไม่เบาเลยนะ โดนทำท่าใส่ขนาดนั้นยังใจเย็นอยู่ได้”