บทที่ 349 ฉันชื่อยูริ ไดอาน่า

ตลอดทาง หยานอี้ได้สัมผัสกับคำว่าเร็วดั่งสายฟ้าแลบอีกครั้ง แถมคราวนี้ไดอาน่ายังซิ่งบ้าระห่ำยิ่งกว่าเดิม ถึงขั้นลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่รกร้างข้างทางเพื่อย่นระยะทาง ทางดินลูกรังและดงหญ้ารกชัฏที่เป็นหลุมเป็นบ่อจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ทำเอาหยานอี้โดนกระแทกกระทั้นจนก้นแทบแหลกเป็นเสี่ยงๆ

เขาต้องข่มใจสะกดความรู้สึกอยากจะกระโดดหนีลงจากรถเอาไว้ จนกระทั่งมาถึงหน้าฟาร์มแห่งหนึ่ง

"ลงมาได้แล้ว ถึงแล้วล่ะ เดี๋ยวตามฉันมานะ ไม่ต้องพูดอะไรมาก"