บทที่ 390 ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์

ช่วงเวลาที่ภาพยนตร์เรื่องสโนว์เพียร์ซเซอร์กำลังยื่นเข้าชิงรางวัลต่างๆ อยู่นั้น ทางฝั่งของหยานอี้ก็ได้มีเวลาหยุดพักผ่อนที่หาได้ยากเสียที

ก่อนหน้านี้เขาทำงานติดต่อกันอย่างตึงเครียดตลอดเวลา ส่งผลให้ผลข้างเคียงจากการใช้ทักษะการสวมบทบาทขั้นลึกยังคงไม่จางหาย กลับยิ่งทำให้หยานอี้ดูอ่อนเพลียและซึมเซาลงไปอีก พอได้มีเวลาพักผ่อนที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ ในใจเขาจึงคิดเพียงแค่จะผ่อนคลายให้เต็มที่ เรื่องงานอะไรก็ตามเขาไม่อยากจะเข้าไปแตะต้องอีกเลย

ดังนั้นหยานอี้จึงโยนงานเบื้องหลังที่เหลือทั้งหมดในมือไปให้เหอชิงจัดการ ส่วนตัวเขาเองในแต่ละวันก็ไปขลุกอยู่กับผู้เฒ่าหลี่ คอยนั่งดื่มเหล้ากินข้าวเป็นเพื่อน หรือไม่ก็คุยเล่นทำไร่ทำสวนกับเจ๊เหมย ใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขสำราญใจยิ่งนัก