บทที่ 392 อดีตของหลิวอวี้

แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงปีเดียวที่ไม่ได้เจอกัน ตอนนี้เหอชิงชักจะมองหลิวอวี้ตรงหน้าไม่ออกเสียแล้ว

หลิวอวี้ในวันวานเรียกได้ว่าทะนงตนในพรสวรรค์ ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีดุดันและเฉียบคม ในแวดวงผู้กำกับรุ่นใหม่แทบไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เขามั่นใจว่าตัวเองคือดาวรุ่งที่เก่งกาจที่สุด ทั้งยังคอยแก่งแย่งชิงดีกับเหอชิงทั้งต่อหน้าและลับหลัง ชนิดไม่มีใครยอมใคร

แต่หลังจากผ่านมรสุมความล้มเหลวคราวนั้น บัดนี้เมื่อได้เห็นหลิวอวี้อีกครั้ง เขาก็ไม่ใช่ไอ้หนุ่มเลือดร้อนเย่อหยิ่งคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทุกลักษณะท่าทางกลับแฝงไว้ด้วยความสุขุมลุ่มลึกและเจนจัด ความคมกริบทั้งหมดถูกเก็บซ่อนไว้จนมิดชิด