บทที่ 498 สวรรค์ป้อนข้าวให้ถึงปาก

เมื่อเห็นสภาพชุลมุนชวนหัวของคนกลุ่มนี้ตรงหน้า เหอชิงที่ยืนอยู่ข้างหยานอี้ก็กลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะพรวดออกมา

"นายช่วยจริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหม หัวเราะจนเสียงเหมือนลาร้องแล้วเนี่ย แล้วผมจะทำงานต่อยังไงล่ะครับ"

เมื่อเห็นท่าทางพึ่งพาไม่ได้ของเหอชิงที่อยู่ข้างๆ หยานอี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน