บทที่ 348 ให้แสดงเป็นคนตาย นี่เล่นเอาตัวเองตายจริงเลยเรอะ?

ในกองถ่าย ผู้กำกับวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พอเห็นหลี่หยางที่ ‘ตาย’ ไปแล้ว ทั้งร่างก็ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกบาล หน้าซีดเผือด สติสตังลอยเตลิดไปหมด

แรงช็อกกระแทกใจอันหนักหน่วงแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน ทำให้เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบช่างดูไม่สมจริงเอาเสียเลย

หัวใจลอยคว้างราวกับคนเมาเหล้า สมองขาวโพลนจนชาดิก