บทที่ 161 ประเดิมเวทีเทศกาลดนตรี

เพราะอาการเจ็ตแล็กจากความต่างของเวลา จึงไม่มีใครได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลยสักคน ยกเว้นเผยเซี่ยอัน

เพราะเธอไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาทีเดียว เธอใช้เวลาตลอดทั้งคืนอยู่ในมิติของระบบเพื่อซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่คำทักทายเปิดตัวไปจนถึงคำขอบคุณปิดท้าย ตั้งแต่ตำแหน่งบล็อกกิ้งไปจนถึงสีหน้าท่าทาง

ส่วนเรื่องเนื้อร้อง ถึงแม้หน้าเวทีจะมีจอเทเลพรอมป์เตอร์คอยบอกบท แต่ในเมื่อช่วงกลางวันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมากขนาดนั้น ซ้อมเพิ่มอีกสักสองสามรอบเพื่อความแน่ใจย่อมปลอดภัยกว่า ความเคยชินของกล้ามเนื้อไม่มีทางทรยศเธออยู่แล้ว