บทที่ 169 คนเราไม่ควรโลภจนเกินไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่รุ่งสาง เผยเซี่ยอันก็ถูกระบบเตะออกมาจากมิติ

ชเวมีซุกยุ่งจนไม่อาจแยกร่างได้ ครั้งนี้เธอจึงมีเพียงผู้ช่วยคนเดียวติดตามมาปารีสด้วย

นอกหน้าต่างบานจรดพื้น เสาหินของปลัสว็องโดมทอดเงายาวท่ามกลางแสงสีทองจางๆ แว่วเสียงนกพิราบบินกระพือปีกอยู่ไกลๆ