บทที่ 217 เพลงของฉันต้องลงเครดิตเป็นชื่อฉันเท่านั้น

"สวัสดีครับรุ่นพี่!"

เด็กหนุ่มทั้งสามยังคงก้มคำนับค้างไว้ครึ่งตัว รอให้เผยเซี่ยอันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

สายตาของเผยเซี่ยอันกวาดมองใบหน้าของทั้งสามคน พวกเขายังเด็กกันมาก คนที่โตที่สุดดูแล้วอายุไม่น่าเกินสิบห้าหรือสิบหกปี