บทที่ 253 เบเกิล

เจ้าบีเกิลตัวน้อยเอื้อมเท้าหน้าผ่านซี่กรงมาสะกิดแขนเสื้อของเธอไว้

เผยเซี่ยอันย่อตัวลงนั่ง เจ้าหมาน้อยจึงยื่นอุ้งเท้าพลางขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก หูใหญ่ๆ ของมันตกลู่ลง ลำตัวเป็นลายด่างดำ ขาว และน้ำตาล รูปร่างผอมโซจนมองเห็นซี่โครงลางๆ ดวงตากลมโตราวกับเม็ดถั่วดำคู่นั้นทอดมองเธอด้วยแววตาฉ่ำน้ำ

เธออยากเลี้ยงหมามาตลอด ตอนที่เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ในฮันนัมดงแรกๆ วิลล่าหลังนั้นกว้างใหญ่และเงียบเหงาจนได้ยินเสียงสะท้อน ตอนนั้นเธอเคยเปรยว่าอยากเลี้ยงสัตว์สักตัว แต่ระบบแนะนำให้รอจนกว่าจะเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยเสียก่อน