บทที่ 260 ส่วนนั้นสำคัญมากนะ

ตอนที่สเตลล่ารับไมโครโฟนบนโพเดียม เสียงปรบมือจากผู้ชมด้านล่างยังคงดังไม่ขาดสาย

เธอกอดถ้วยรางวัลแนบอก มืออีกข้างถือไมโครโฟนพลางก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มแต้มมุมปาก

"ขอพูดไว้ก่อนเลยนะคะ ปกติฉันไม่เคยร้องไห้ตอนรับรางวัล และคืนนี้ก็จะไม่ร้องเหมือนกัน" เธอเว้นจังหวะ ผู้ชมส่งเสียงหัวเราะครืน "เพลงนี้ร้องมาเกือบปีแล้วค่ะ จากเพลงที่เกือบจะถูกยัดใส่ในอัลบั้มไปเฉยๆ จนกลายมาเป็นถ้วยรางวัลในวันนี้ มีคนคนหนึ่งที่สมควรได้รับเครดิตนี้ไปเต็มๆ"