บทที่ 270 "One Last Kiss"

เผยเซี่ยอันเลือกอย่างระมัดระวัง พยายามควบคุมอารมณ์เพลงให้สุขุมสำรวม นี่คือการอำลา ไม่ใช่การคร่ำครวญร่ำไห้

ท่วงทำนองต้องแบกรับระยะเวลาสิบหกปี น้ำหนักแห่งการเติบโตของคนรุ่นหนึ่ง หากเบาบางเกินไปก็เอาไม่อยู่ หากหนักหน่วงเกินไปก็จะกลายเป็นเสียงกรีดร้องตะโกน

เธอค่อยๆ ฟังทีละเพลง