บทที่ 292 นอกจากฉันแล้วไม่มีใครร้องได้ทั้งนั้น

เมื่อมองดูสีหน้างุนงงสับสนของมาร์โก เผยเซี่ยอันก็รู้สึกว่าไฟโทสะที่คุกรุ่นอยู่ในอกไม่อาจระบายออกมาได้

เดิมทีเธอวางแผนไว้ว่าจะปะทะคารมฟาดฟันกันชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน ต่างฝ่ายต่างกดดันใส่กัน แล้วจบลงด้วยการที่เธอเดินสะบัดก้นปิดประตูดังปังอย่างสะใจ—แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นกลับไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ทว่า อย่างไรเสียการรักษามาดข่มขวัญก็ยังเป็นเรื่องสำคัญ