บทที่ 335 ขอบคุณที่ร้องเพลงนี้

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโดอึนทำงานฉับไวแค่ไหน เขาจัดการเปลี่ยนตั๋วเครื่องบินให้เผยเซี่ยอันเสร็จสรรพภายในวันนั้นเอง

เครื่องบินร่อนลงจอดที่สนามบินฮาเนดะตอนบ่ายสามโมงตรง ขั้นตอนตรวจคนเข้าเมืองรวดเร็วกว่าที่คิดไว้ โดอึนเข็นกระเป๋าเดินทางสองใบตามหลังเธอมา ทันทีที่เลี้ยวพ้นมุม เซี่ยอันก็เห็นป้ายชูรออยู่ด้านนอก มันเป็นป้ายสีขาวเขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์ว่า "คุณเผยเซี่ยอัน" มุมล่างขวามีรูปโคมไฟดวงเล็กๆ วาดไว้อย่างประณีตบรรจง

คนที่ถือป้ายคือชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่า เขาโน้มตัวข้ามราวกั้นแล้วยื่นนามบัตรให้ด้วยสองมือ หันหน้าบัตรตรงมาทางเธออย่างนอบน้อม