บทที่ 370 หมาป่าเนรคุณ

พอครูฝึกพูดจบ ทั่วทั้งห้องทำงานก็พลอยเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างมืดครึ้ม ตั้งแต่ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวในกรุงโซล ฟ้าก็เริ่มมืดเร็วขึ้นทุกวัน แสงไฟในห้องทำงานที่เปิดทิ้งไว้นานแล้วจึงดูสว่างจ้าบาดตาไปสักหน่อย

ควอนแทโฮนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ครู่หนึ่ง ก่อนจะดันร่างแถลงการณ์ขอโทษที่ยังเขียนไม่เสร็จบนโต๊ะออกไปด้านข้าง แล้วเอ่ยถาม "ช่วงนี้เขามีท่าทีแปลกๆ บ้างไหม"