บทที่ 392 สิบล้านของทุกคน

ตอนที่ได้อันดับหนึ่งครั้งแรก ทั้งห้าคนต่างกอดกันกลมแล้วกระโดดโลดเต้น

พอได้ถ้วยที่สี่ พัคอึนซองก็แค่ชูมือขึ้นแล้วตะโกน "เย่!"

หลังจากนั้นกระทั่งเสียงตะโกนก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป พอมีคนประกาศชื่อผู้ชนะ รับไมโครโฟนมา โค้งคำนับ แล้วเดินลงจากเวที ทุกอย่างแทบจะกลายเป็นความเคยชินของกล้ามเนื้อไปแล้ว