บทที่ 398 ร้องเพลงด้วยกันไปจนแปดสิบ

มันเริ่มต้นจากลำแสงบางๆ สายหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ตรงรอยต่อระหว่างผืนฟ้ากับท้องทะเล หากไม่สังเกตให้ดีก็คงคิดว่าเป็นเพียงภาพลวงตา

เผยเซี่ยอันกะพริบตา และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เส้นแสงนั้นก็ขยายกว้างขึ้นแล้ว

สีแดงซึมซาบออกมาจากความมืดมิดเบื้องลึก ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบหลอดสีออกมาจากจุดที่มองไม่เห็น ทีแรกมันค่อยๆ ร่างขอบอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ไม่อาจหยุดยั้งได้อีก สีแดงสดค่อยๆ แผ่ขยายออกไปทั้งสองข้าง พร้อมกับมีเฉดสีเขียวเข้มคลี่ตัวออกมาจากขอบริม