บทที่ 400 ดังไปถึงซีกโลกใต้แล้วด้วยซ้ำ!

พีดีโกถูมือไปมา รอยคล้ำใต้ตาของเขาหนาเตอะ ทว่าแววตากลับดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าใคร "ผมทำรายการวาไรตี้มาสิบกว่าปี เพิ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

ทั้งห้าคนถูกเรียกตัวลงมาชั้นล่าง ซากิฟุบหน้าลงกับโต๊ะพลางอ่านความคิดเห็นทีละข้อความ ทุกครั้งที่อ่าน เธอก็ได้ยินแต่เรื่องเดิมๆ นั่นคือ เพลงนี้ชื่อเพลงอะไร

พัคอึนซองยิ่งฟังก็ยิ่งอิน สุดท้ายจึงแย่งโทรศัพท์ไปดูเองเสียเลย