บทที่ 102 จะลำบากไปทำไม

หลังจากวันนั้น หลี่เฉิงหย่วนก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้เธออีกเลย นานๆ ครั้งถึงจะแอบมองมาจากที่ไกลๆ

ลู่ชิงชิงรู้ดีว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่เธอก็ขี้เกียจจะใส่ใจ รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าตอนที่เธอแต่งงานไป ก็คงไม่ต้องมาเห็นหน้าคนน่ารำคาญนี่อีก

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ นอกจากเขียนจดหมายโต้ตอบกับเฉียวอวี้แล้ว ลู่ชิงชิงก็ยุ่งอยู่กับงานในชนบท ยุคนี้ไม่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยอะไรหรอก ทุกอย่างต้องพึ่งพาแรงคนล้วนๆ