บทที่ 122 ขอบคุณที่ไว้ชีวิตไม่ลงมือตบตี

เสียงรำพึงรำพันโดยไม่รู้ตัวของลู่ชิงชิง ทำให้เฉียวอวี้รู้สึกขบขัน “ผมดีตรงไหนกัน มันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำอยู่แล้วเหรอครับ”

ลู่ชิงชิงไม่เห็นด้วยกับตรรกะนี้เลยสักนิด โลกนี้มีเรื่องที่ควรทำหรือไม่ควรทำเสียที่ไหน ไม่มีใครติดค้างใครทั้งนั้น การที่เขาให้เกียรติ ดูแล และคอยสนับสนุนเธอขนาดนี้ มันบ่งบอกได้เพียงเรื่องเดียว ในใจเขา เธอสำคัญมาก

คิดแบบนี้ก็ไม่ผิดหรอก แต่พูดออกไปตรงๆ ไม่ได้ ระหว่างคนสองคน นอกจากความจริงใจแล้ว ก็ต้องมีคำหวานคอยปรับอารมณ์กันบ้าง ลู่ชิงชิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง