บทที่ 127 คิดฟุ้งซ่าน

เฉียวอวี้ไม่ได้ยืนจ้องลู่ชิงชิงอยู่ตรงนั้น เขาเลี่ยงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องอื่นแทน สักพักถึงเดินกลับมายกอ่างน้ำ

ลู่ชิงชิงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงรีบห้ามเขาไว้ “ฉันยกเองดีกว่า เอาไปเทที่ไหนเหรอ”

“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง” เฉียวอวี้ยกอ่างน้ำขึ้น กำลังจะก้าวเดินแต่ก็ชะงักฝีเท้าลง แล้วเอ่ยเสียงเบา “แม่ผมแค่เป็นห่วงพวกเรา ไม่มีเจตนาอื่นหรอก คนแก่ชอบบ่นเป็นธรรมดา คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ มีอะไรผมจะออกหน้ารับแทนเอง”