บทที่ 141 คุยโม้

ตอนนี้บนถนนใหญ่มีผู้คนและยวดยานบางตา นับเป็นเวลาเหมาะเจาะสำหรับการปั่นจักรยานอย่างยิ่ง

เฉียวอวี้นั่งอยู่ข้างหลัง พลางทอดสายตามองแผ่นหลังของลู่ชิงชิง ขณะที่เธอออกแรงปั่น ผมของเธอก็แกว่งไกวไปมาอยู่ด้านหลัง เอวคอดกิ่วขยับไหวตามจังหวะประดุจกิ่งหลิวในเดือนสอง แม้ไร้สายลมพัดผ่านก็ยังพลิ้วไหว ชวนให้รู้สึกอยากจะเอื้อมมือไปโอบประคองไว้เหลือเกิน

เมื่อไรกันนะที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปในหัวใจของเธออย่างแท้จริง? ถึงตอนนั้น เขาคงได้เคียงข้างเธออย่างเปิดเผย คอยยืนอยู่ข้างหลังเพื่อเป็นร่มเงากำบังแดดลมให้แก่เธอ