บทที่ 152 คิดถึงบ้าน

ซูรั่วอวิ๋นทั้งโมโหทั้งน้อยใจ “แม่ แม่จะรีบร้อนแนะนำคนให้เขาทำไมกันคะ”

“แม่ไปรีบร้อนที่ไหนกันเล่า ลู่ชิงหวยเป็นคนเอ่ยปากเอง เขาถูกใจเฉียวอวี้เข้า ก็เลยวานให้แม่ช่วยเป็นคนกลางให้ ถ้าแม่ไม่ช่วย เดี๋ยวก็มีคนอื่นช่วยอยู่ดี ตอนนั้นแม่รู้สึกว่าติดค้างน้ำใจเฉียวอวี้อยู่ไม่ใช่เหรอ ก็เลยเสนอตัวเป็นแม่สื่อให้พวกเขาเอง ใครจะไปรู้ล่ะว่าพูดปุ๊บก็ติดปั๊บเลย!

ถ้าให้แม่พูดนะ นี่มันก็คือพรหมลิขิตของลู่ชิงชิงกับเฉียวอวี้ ยัยอวิ๋นเอ๋ย แกเลิกเข้าไปป่วนได้ไหม ผู้ชายดีๆ บนโลกนี้มีตั้งเยอะแยะ ทำไมจะต้องเจาะจงแต่งกับเฉียวอวี้ให้ได้ด้วยล่ะ”