บทที่ 164 ปรึกษาหารือ

ต่อมาลู่ชิงชิงถูกปลุกให้ตื่น พอเธอลืมตาขึ้นมาดูก็เห็นหยางซิ่วอิง ส่วนท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างเริ่มสว่างรำไรแล้ว

หยางซิ่วอิงมองเธออย่างเป็นห่วง “ชิงชิง ฝันร้ายเหรอลูก? แม่เห็นลูกสะอึกสะอื้นไม่หยุดเลย ฝันจนร้องไห้เลยใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวนะลูก มันก็แค่ฝัน”

ลู่ชิงชิงตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง “ไม่เป็นไรค่ะ ฝันร้ายนิดหน่อย แม่ไม่ต้องห่วงหนูหรอกจ้ะ ไปทำงานเถอะ”