บทที่ 174 ขอแค่ไม่ละอายใจก็พอ

ลู่ชิงชิงหันกลับไปมองพลางส่ายหน้ารัวๆ ล้อเล่นน่า โต๊ะนั้นมีทั้งพ่อแม่ของหนิวเคอเหลียน ญาติฝั่งยายและแม่ของเขา แถมยังมีพ่อแม่กับพี่ชายทั้งสองคนของจ้าวหลานอีก เธอจะเสนอหน้าไปนั่งตรงนั้นทำไมกัน? ไม่อยากไปร่วมวงด้วยหรอก

จ้าวหลานยิ้มพลางเดินเข้ามาจับมือลู่ชิงชิงอย่างสนิทสนม “ชิงชิง วันนี้เธอสมควรนั่งตรงนี้ที่สุดแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่พูดละกัน รู้ว่าเธอไม่อยากเอิกเกริก แต่นั่งตรงนี้เถอะนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงรู้สึกผิดแย่”

หนิวเคอเหลียนช่วยพูดอีกแรง “ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันมงคลของพวกเรา เธอคงไม่อยากเห็นพวกเราสองคนไม่สบายใจหรอกใช่ไหม?”