บทที่ 193 ประกายไฟสปาร์กตลอดทาง

พอเฉียวอวี้ซื้อตั๋วเสร็จ ก็เงยหน้าดูนาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ในห้องพักผู้โดยสาร เวลายังเหลือพอ ทั้งสองจึงไม่รีบร้อนและยืนรออย่างสงบ

เก้าอี้ในห้องพักผู้โดยสารไม่พอนั่งแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่จึงยืนหรือไม่ก็นั่งยองๆ กัน

ลู่ชิงชิงยืนพิงมุมผนัง ในห้องมีคนเยอะเลยไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่ พอมองเฉียวอวี้ เขาก็เริ่มฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้า กลับมาดูเป็นชายหนุ่มรูปงามผิวขาวผ่องดั่งหยกตามเดิม