บทที่ 207 เขากำลังโกรธ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาไม่สู้ดี ซูรั่วอวิ๋นก็ไม่กล้าถามอะไรมาก ความทรงจำจากชาติก่อนนั้นสลักลึกถึงกระดูก

สำหรับหยางฮ่าวหรัน เธอมีความเกลียดชังเข้ากระดูกดำ และในขณะเดียวกันก็มีความหวาดกลัวที่ฝังลึกไม่แพ้กัน มีเพียงความรักเท่านั้นที่ไม่หลงเหลืออยู่อีก

หรือจะพูดว่าไม่มีความรักเลยก็ไม่ถูก เพียงแต่ความรักเหล่านั้น เมื่อถูกความร้ายกาจที่เขาทำกับเธอทำลายลง มันก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังไปจนหมดสิ้น มีแต่เพราะยังแคร์เท่านั้นถึงได้เกลียด และเพราะเกลียดถึงได้หวาดกลัว