บทที่ 215 ฤกษ์วิวาห์ใกล้เข้ามา

ลู่ชิงชิงจับแขนของหยางซิ่วอิงไว้ ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

ครู่ต่อมา เธอถึงเอ่ยว่า “แม่คะ แม่เป็นแม่ของฉันมาตลอดนั่นแหละ เป็นแม่ที่ดีที่สุดของฉัน ฉันไม่ทิ้งพ่อกับแม่ไปไหนหรอกค่ะ ต่อไปฉันก็จะกตัญญูและดูแลพวกท่านให้ดีเหมือนเดิม”

ด้วยร่างกายนี้ และด้วยชีวิตที่เหลืออยู่นับจากนี้