บทที่ 222 รางวัล

ไม่ใช่เฉียวอวี้แล้วจะเป็นใครได้?

ในยามเช้าตรู่ สีหน้าของเขาดูไม่ต่างจากความเย็นเยียบของอากาศนอกหน้าต่าง ให้ความรู้สึกขาวซีดและเย็นชาเช่นเดียวกัน

ชั่วขณะนั้นลู่ชิงชิงถึงกับลืมไปว่าจะต้องไปล้างหน้า ได้แต่ยืนอยู่ตรงประตูห้องนอน เหม่อมองเงาร่างของเขาอยู่อย่างนั้น