บทที่ 231 คู่ทุกข์คู่ยาก

พอกลับถึงบ้าน ฟู่ชุนเซียงก็ปรี่เข้ามาหา ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เป็นไงบ้าง”

เฝิงชงที่อัดอั้นโทสะไว้เต็มอก ในที่สุดก็หาที่ระบายได้ “ไสหัวไป! ฉันสภาพนี้ยังดูไม่ออกอีกเรอะ ตาบอดหรือไง จะถามหาซากอะไร! ยังไม่รีบมาพยุงฉันอีก!”

“อืม” ฟู่ชุนเซียงขยับเข้าไปใกล้ด้วยความอกสั่นขวัญแขวน กลัวเหลือเกินว่าจะโดนซ้อมไปด้วย