บทที่ 234 สมความปรารถนา

เฉียวอวี้เห็นผ้าห่มขยับ จึงเดินเข้าไปเลิกขึ้นเบาๆ พอให้เป็นช่อง แล้วอาศัยแสงแดดเจิดจ้ามองเข้าไปด้านใน เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “ตอนนี้เพิ่งจะมาเขินมันไม่สายไปหน่อยเหรอหืม? ออกมาเถอะยัยเด็กโง่ เดี๋ยวก็ขาดใจตายกันพอดี”

ลู่ชิงชิงค่อยๆ โผล่หน้าออกมาทีละนิดพลางช้อนตามองเขา “ฉัน…ฉันไม่กล้าออกไปไหนแล้ว เมื่อคืนมันน่าอายชะมัด!”

เฉียวอวี้ดูออกว่าเธอเขินจริงๆ จึงรวบกอดเธอพร้อมผ้าห่มเอาไว้ “ไม่ต้องกลัวนะ คนอื่นไม่มีใครรู้หรอก แล้วผมก็ไม่หัวเราะเยาะคุณด้วย”