บทที่ 242 ไม่ใช่ชิงชิงคนนั้น

ลู่ชิงชิงคว้ามือเขาไว้แล้วส่งสายตามีความหมาย “เต้นกับฉันนี่แหละดีที่สุด ฉันก็เต้นเป็นนะ มา เริ่มกันเดี๋ยวนี้เลย!”

“ได้สิ” เฉียวอวี้ลุกขึ้น ขยับเก้าอี้หลบไปด้านข้าง “เสียดายที่บ้านไม่มีเพลง”

“ไม่เป็นไร ดนตรีสดไปเลย” ลู่ชิงชิงรอให้เขาขยับของเรียบร้อย แล้วยกมือขึ้นแตะไหล่เขา