บทที่ 247 หอบครอบครัวไปด้วยกัน

เฉียวอวี้หยิบชามขึ้นมา สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่อาลัยอาวรณ์ “ชิงชิง ผมขอบคุณคุณนะ การมีคุณอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ไม่เหนื่อยเลย แค่คิดว่าที่บ้านมีคุณรออยู่ ผมก็มีแรงทำทุกอย่างแล้ว การได้แต่งงานกับคุณคือเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของผม”

ลู่ชิงชิงอมยิ้มบางๆ แววตาเป็นประกายสดใส “ฉันกลับรู้สึกว่า การได้พบคุณและได้อยู่กับคุณ คือเรื่องที่มีความสุขที่สุดของฉันต่างหาก”

เฉียวอวี้วางมือลงบนไหล่ของเธอ เอาหน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ “ต่อไปคุณต้องช่วยผมดูแลบ้านหลังนี้แล้ว ถึงจะตัดใจไม่ลง แต่ผม…”