บทที่ 274 ฝากข้อความ

“ฉันเชื่อ” ชายคนนั้นถอนหายใจ จะไม่เชื่อได้ยังไงล่ะ ถึงเมืองเอกจะกว้างใหญ่ แต่ร้านที่พอจะแข่งกับเว่ยฝูจวีได้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่เจ้านั่นแหละ มีหรือจะสืบหาไม่ได้

ลู่ชิงชิงนั่งตัวตรง แม้จะต้องเงยหน้ามองอีกฝ่าย แต่รัศมีความน่าเกรงขามก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย

เพื่ออนาคตของตัวเอง ชายร่างใหญ่จึงกัดฟัน ช่างมันเถอะ! พูดก็พูดสิ! คนเราไม่ทำเพื่อตัวเองฟ้าดินก็ลงโทษ ตัวเขาเองก็ยังต้องทำมาหากินเหมือนกัน