บทที่ 312 ไปบ้านฉันเถอะ

เมื่อเซินรุ่ยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว จึงเอ่ยขึ้น “อีอีอย่าเพิ่งไปโรงเรียนเลย เผื่อซุนหย่งแอบสะกดรอยตามแล้วรู้ว่าเด็กๆ เรียนอยู่ที่ไหน วันหลังถ้าเขาฉวยโอกาสตอนที่เราเผลอแอบพาตัวเด็กไปจะทำยังไง พวกเราไม่มีทางรับประกันได้หรอกว่าจะเฝ้าเด็กๆ ได้ตลอดเวลา”

เฉียวเมิ่งซีแย้งขึ้น “พวกเสี่ยวหนานไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะ รู้ความกันหมดแล้ว คงไม่ยอมตามซุนหย่งไปง่ายๆ หรอกมั้ง?”

เซินรุ่ยมีสีหน้าเคร่งขรึม “นั่นก็ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ เขาอาจจะใช้วิธีอื่นบังคับพาตัวเด็กไปก็ได้ เอาล่ะ สายแล้ว ผมจะรีบไปโรงเรียนเดี๋ยวนี้แหละ”