บทที่ 331 คำขอโทษ

ลู่ชิงชิงหันไปค้อนใส่สวี่เหยียนอย่างอ่อนใจ “เรื่องนี้ต้องมีเธอเอี่ยวด้วยแน่ๆ โตกว่าเมิ่งซีตั้งหลายปี ยังจะไปร่วมหัวจมท้ายกับเขาอีก วันนี้ทำไมไม่ไปโรงงานล่ะ นั่งเก้าอี้รองผู้อำนวยการโรงงานนี่มันสบายเกินไปหรือไง”

ด้วยความที่ทั้งคู่สนิทสนมกันมาก คำพูดคำจาจึงเป็นกันเองอย่างยิ่ง สวี่เหยียนก้มหน้ากะพริบตาปริบๆ ตอบเสียงอ่อย “ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย พวกเราแค่อยากช่วยเธอระบายอารมณ์นี่นา ใครใช้ให้เธอใจกว้างขนาดนั้นกันล่ะ”

“เฮ้อ!” เธอไม่ได้ใจกว้างอะไรเลย แค่ขี้เกียจหาเรื่องใส่ตัวต่างหาก เท่าที่เห็นตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังไม่ได้ล้ำเส้นสักหน่อย นิสัยของเธอคือถ้าอยู่เฉยๆ ได้ก็ไม่คิดจะวิ่งโร่ไปหาเรื่องเด็ดขาด